الهی، به حرمت سر و سامان گرفتگانت این بی سر و پا را آواره‌ات کن!

الهی، شکرت که دوستانت را دوست دارم و دشمنانت را دشمن.

الهی، نمی‌گویم که از دوستانم، ولی شکر که از دشمنان نیستم.

الهی، شکرت که به دیدار حُسن جمالت عاشقم و به گفتار ذکر جملیت شایق.

الهی، ما هر چه کنیم که است و تو هر چه دهی بسیار؛ «یا مَن یُعْطي الکَثیرَ بالقَلیل!»

الهی، شکرت که صاحب منصب بی زوالم.

نوشته شده در بیست و ششم اردیبهشت 1391ساعت توسط پنج آذری| |
طبقه بندی: الهی نامه